Categorie: Geen categorie

Waardebepalingen van bijdragen aan de maatschappij.

Door het ontbreken van de moderne vorm van waardebepaling van alle acties in geld werd er in die tijd geen waarde aan wat dan ook toegekend.

Alle acties die werden gedaan, klein of groot, waren even belangrijk, zolang zij ten gunste van de maatschappij waren en niet schadelijk.

Begrippen als schuld, tegoeden, opties et cetera kwamen niet voor in deze vorm van samenleving.

Het enige wat van belang was, waren de eisen van geen negatieve effecten voor de samenleving als geheel.

Als het nodig was werden er hulpgoederen gestuurd naar een hulp vragende samenleving zonder dat er enige vorm van vergoeding tegen over moest staan.

Het belangrijkste was de hulp die men kon geven en het gevoel dat men weer een aantal medemensen had geholpen.

Dat alleen was al een vergoeding die dieper inwerkte dan wat voor materiële vergoeding dan ook.

Goud en zilver kende men ook al.

Maar dat werd gebruikt om mooie sieraden te maken die weer een nuttige functie hadden zoals een soort van sluitingen en pennen voor op de kleding.

Of ringen, armbanden, halskettingen enzovoort.

Vaak werden dat soort sier zaken in tijden gemaakt als er door wat voor oorzaak dan ook geen andere zaken gemaakt hoefden te worden gemaakt.

Dat is vaak af te lezen aan de manier waarop dat soort voorwerpen werden afgewerkt.

De siervoorwerpen waren van een dergelijke goede kwaliteit dat er nu nog met enige eerbied naar wordt gekeken hoe men dat in die tijd met die ‘primitieve middelen’ voor elkaar heeft gekregen.

Ook de schepen die werden gebouwd dwingen nu nog een grote mate van eerbied voor het vakmanschap af.

Zij zijn onvoorstelbaar evenwichtig en stevig gebouwd. Zeewaardig en tegen het ruwste weer bestand.

Zij werden uiteindelijk gebruikt om alle volken langs de kusten van zeeën en rivieren te bezoeken en gegevens en lokale producten en ideeën te ruilen.

Uitbreiding van het leefgebied.

Na een aantal jaren waren er zoveel mensen dat men meer ruimte nodig had om te kunnen leven en de benodigde groenten en prooidieren moest hebben. Dit buiten de woonruimten om.

Er werd in onderling overleg besloten dat er een nieuw dorp moest komen een aantal kilometers verderop.

Dit was na verloop van tijd weer nodig, net zo lang tot er een cirkel van dorpen was ontstaan en er in het centrum iets van een stad ging ontstaan.

Dit alles zonder ook maar enige planning.

In de stad werden de dingen ondergebracht die geen dagelijkse kost waren voor de dorpen.

De wat betere gespecialiseerde genezers, onderzoekers, smeden, timmerlieden, meubelmakers en zo voort.

Deze specialisatie ging door tot er een soort van universiteit ontstond die alles onderzocht op het nuttig zijn voor de gehele samenleving.

En wat ook maar de kleinste schade kon aanrichten aan de samenleving en verboden moest worden.

Tevens ontstond er een soort van bodedienst tussen de diverse dorpen en steden.

Deze was speciaal voor het overbrengen van de gewenste zaken naar het andere dorp of stad.

Het was tevens handig in geval van het mislukken van de oogst of in geval van overstroming.

Ook de specialisaties op de diverse gebieden werden uitgewisseld en de kennis gedeeld. En weer verder gedeeld met de volgende steden of dorpen.

En dat alles zonder dat er een vorm van regering of overheid aanwezig was.

Hele landstreken werden zo bevolkt.

En het leven in die gebieden was ontspannen en in evenwicht met de natuur.

De mensen waren zich bewust van hun verantwoordelijkheden ten opzichte van hun medemensen en de hun omringende natuur.

Zij namen die verantwoordelijkheid zeer bewust en letten ook sterk op dat zij niets deden dat dat evenwicht kon verstoren.

Indien nodig spraken zij anderen aan op deze verantwoordelijkheid.

In een veel later stadium ontstond er een soort van rechtspraak. Die kwam een maal per jaar langs en als er recht gesproken moest worden werden de omstanders van de daad net zo hard gestraft als de dader(s). verder was er een soort van kermis om te vieren dat er niet behoefde te worden gestraft.

De samenstelling van de antieke maatschappij.

Voor er sprake was van religies of regeringen en alles wat daar bij behoort, was er ook een maatschappij die zich goed wist te handhaven.

Laat ik beginnen bij het begin.

Als eerste woonvorm was er een soort van dorp waarbinnen een aantal individuen samen waren gekomen. Hierin was iedereen gelijk. Er was dus geen leid(st)er of hoofdfiguur die de lakens uitdeelde.

Dus geen patriarchaat of matriarchaat in wat voor vorm dan ook. Als er iets moest gebeuren wat iedereen aanging dan werd dat ook in samenwerking gedaan of overlegd.

Zelfs de kinderen deden, in hun capaciteiten, mee.

Ieder deed waar hij of zij goed in was en nuttig was voor de leefgemeenschap.

De een hielp met het zware werk zoals ploegen, houthakken, huizen bouwen en oogsten.

De ander was weer goed in het jagen, wide dieren vangen en temmen.

Weer anderen deden het zaaien, helpen bij het uitzoeken van nuttige kruiden voor het eten, gezondheid enzovoorts.

Vaak waren er diverse specialisaties in een persoon verenigd.

Men ging er gevoelsmatig vanuit dat iemand goed was in datgene wat automatisch door hem of haar werd opgepakt.

De gehele samenleving was gebaseerd op de eigen verantwoordelijkheid en de ongeschreven regeltjes die daar uit voortvloeiden.

Deze regeltjes waren niet zo rigide als de huidige regels die opgeschreven staan.

De mens kon de verantwoordelijkheid ook niet afschuiven of afwijzen.

Men was en bleef zelf verantwoordelijk voor datgene wat men al dan niet deed of liet.

Dat hield onder andere in dat als men iets zag dat iemand een ander direct of indirect schade berokkende en er niets tegen deed om het te stoppen of te voorkomen, men net zo schuldig was als de dader. Als er een dader was.

Als je zag dat er een overstroming dreigde en deze door een simpele handeling te voorkomen was, het volkomen normaal was dat men dat ook deed en zo niet, was men schuldig aan de schade van de ander(en).

Zijn wij slaven of vrije mensen?

Wij worden aan alle kanten gebombardeerd met gegevens dat wij niet genoeg geld hebben of niet genoeg durven te lenen voor alle beschikbare, onnodige, luxe artikelen.

Dat wordt in een wijze gebracht dat wij ons schuldig moeten voelen als wij al die luxe niet hebben of kopen.

Dat door alle reclame en andere artikelen in de media en het commentaar in onze directe omgeving.

Wat laten we via dit gedrag eigenlijk zien?

Is het niet zo dat we laten zien wat een goede slaven we zijn?

Want we kopen toch wat ons wordt opgedrongen via de reclame?

Is het niet zo dat we de luxe artikelen gebruiken om te tonen wat voor goede volgers of slaven van het systeem we zijn?

Wat bij ons ook goed werkt is een afgunstig gevoel opwekken op mensen die dat soort artikelen wel (kunnen) kopen/aanschaffen.

Dat wordt door allerhande media bij ons ingeprent.

We moeten jaloers zijn op de rijken en minachtend neerzien op mensen die minder hebben dan wij.

Waarbij de reden van het minder hebben niet belangrijk is. Dat zijn degene die het niet de waard zijn om mee om te gaan.

Voorgaande zinnen zijn helaas werkelijkheid in onze huidige maatschappij.

Wat als het ons overkomt en we er niets aan kunnen doen?

Gaan we dan in een hoekje zitten huilen en simmen?

En hoe gaan we om met mensen die heel bewust dit soort zaken links laten liggen en hun eigen leven op hun eigen manier leven.

Zonder al die onnodige luxe prullen.

Wat zijn eigenlijk onnodige luxe prullen?

U heeft er misschien wel meer dan u beseft.

Een platte tv met achterlicht, een nieuwere auto met led verlichting en ingebouwde navigatie.

En wat te denken van een elektrische fiets, een ipod, de nieuwste tab en zo voort en zo voort.

Is die nieuwe airco wel nodig? Want wat is er verkeerd aan een ouderwetse verwarming en ventilator?

En begin nu niet met de climaathoax want die is allang achterhaald.

Zoals belooft hierbij mijn eerste visie op onze maatschappij.

De ideale maatschappij is voor mij een vorm die gebaseerd is op de verantwoordelijkheid van elk mens zelf voor zijn directe omgeving. Zoals die van alle levende wezens met hun onderlinge contacten. Respect naar alles en iedereen wat er zich binnen jouw levensruimte leeft en bevindt. Of je dat ding of situatie of die persoon nou mag of niet doet niet ter zake. Jij bent en blijft verantwoordelijk voor wat van jou uitgaat en hoe je iets of iemand anders benaderd.

In de huidige maatschappij schuiven heel veel mensen hun verantwoordelijkheid maar wat makkelijk af naar allerhande instituties. En dat met als motivatie dat die instituties daar toch voor zijn. Een zwakker excuus heb ik nog nooit gehoord. Of je jouw verantwoording, die alleen van jou is, aan een ander kan geven, zoals een fiets of een auto.

Dat gaat voor een groot deel ook op voor jouw stem bij het stemmen. Als die partij niet doet wat jij wilt dat er gebeurt stem er dan niet op en stem op een andere partij of stem niet als je jouw macht niet meer weg wilt geven.

Ook in het dagelijkse leven is een keuze soms van groot belang.

Denk hierbij aan: in welke winkel ga ik nu eens mijn boodschappen doen. En heb ik deze artikelen wel nodig? Moet ik wel in de auto naar die bestemming of kan ik dat beter met de fiets doen. En dan niet om de centen maar voor mijn gezondheid.

Ik zelf heb gemerkt dat een beslissing nemen soms heel moeilijk kan zijn, met name als het gaat om wat de ander wel niet van mij kan denken. Nu ben ik zover dat dat me niets meer kan schelen.

Het gaat niet om wat de ander denkt te verstaan, maar wat ik laat zien of zeg. Wat ik zeg, denk, doe of versta is mijn verantwoordelijkheid en niet die van de ander. Is het niet duidelijk kan ik altijd om verduidelijking vragen.

Tot de volgende aflevering

Tot zover een inzicht in het handboek voor de energetische praktijk. Voor verdere gegevens en technieken zult u het boek moeten kopen bij mijn uitgever. Dat kan, zoals al mijn boeken, direct bij de uitgever http://www.conferent.nl/ of bol.com of de reguliere boekenhandel.

Ik ga me nu meer richten op de wereld om me heen en mijn visie daarop. Waarbij ik het niet zal schuwen om de naam of namen die daarbij horen te vermelden.

Ik hoop dat u niet zult reageren want dan moet ik weer aan allerhande regels voldoen en daar heb ik de pest aan. Regels zijn om gebroken of overtreden te zijn. Daarom zijn ze ontworpen.

Tot lezens.

Toekomsten zien.

Iedereen heeft de keuze uit verschillende toekomsten.

De toekomst is vergelijkbaar met een groot drie dimensionaal spinnenweb in de vorm van een bol.

Waarbij jij altijd in het centrum zit.

Alles is mogelijk, mits je bereid bent je toekomst te veranderen door beslissingen te nemen of niet.

Elke beslissing, hoe klein en onbeduidend ook, verandert de toekomst in een andere toekomst.

Neem je geen beslissing, dan ga je gewoon rechtdoor en bij de volgende splitsing word je weer geconfronteerd met dezelfde vraag.

Elke keer wat dringender.

Net zo lang tot je een beslissing hebt genomen die niet rechtdoor gaat of komt te overlijden.

Om een goede beslissing te kunnen nemen is het nodig/mogelijk in de toekomsten te gaan kijken.

Dit kun je bereiken door je ogen te sluiten en het bewustzijnsniveau te verlagen/verhogen, je te verplaatsen naar morgen en de eventuele verdere toekomst.

Waarbij je diverse toekomsten kan zien door een virtuele beslissing te nemen en naar de toekomst te gaan, regelmatig terug te komen naar het hier en nu, vervolgens weer via een andere virtuele beslissing naar een hierbij behorende toekomst te gaan.

Iedereen heeft een rode draad van alle mogelijke toekomsten in zich.

Je hoeft je alleen maar bewust te worden van het gegeven dat die rode draad er is en dat je deze in de toekomst net zo duidelijk kan zien als het verleden.

Omdat de toekomst nog niet ingevuld is, is het mogelijk deze te veranderen binnen de grenzen die door je rode draad worden aangegeven.

Daarvoor moet je dan wel een beslissing kunnen nemen.

Welke beslissing, dat kan je zelf uitzoeken als je de uitkomsten kan inschatten door naar de toekomsten te kijken na de diverse beslissingen.

Tip:

Hou de uitslagen van de diverse beslissingen uitgebreid bij in een schrift, ook de beslissingen die niet worden genomen maar waar wel de uitkomsten zijn voorzien, zodat je meer ervaring op kunt doen in het zien van die uitkomsten.

Respect voor de privacy.

Anderen voelen.

 Datgene wat verliefden beweren, dat zij de ander kunnen voelen op afstand, is zonder meer waar.

 Je kunt de ander voelen, zeker als je de ander kent en warme gevoelens voor deze persoon koestert.

 Hiervoor ga je naar de zonnevlecht.

Dit kun je bereiken door je voor te stellen dat het bewustzijn zich concentreer tin de zonnevlecht.

Van dit punt uit maak je dan een soort slang die je naar die ander richt en zo contact maakt met de zonnevlecht van de ander.

Daarna kun je toegang krijgen tot o.a. het dagelijks bewustzijn van de ander.

Uiteraard slechts met toestemming van die ander.

Dit houdt meestal in dat je de ander kan voelen, meer niet en in sommige gevallen zijn uitgebreide gesprekken op deze manier mogelijk.

Het kan gezien worden als een soort van telefoonverbinding, opnemen of laten bellen.

Als iemand op deze wijze contact zoekt kun je de ander ook afwijzen.

Alleen met toestemming van de ander doen.

Hoe vaak gebeurd het niet dat je in de winkel of onderweg naar huis ineens iets koopt wat niet op het lijstje staat of in een opwelling koopt en waar de partner bij thuiskomt erg blij mee is.

Het is dus een betrekkelijk veilige manier om het contact tussen familie en geliefde tot stand te brengen en te behouden.

Denk aan het respect van de privacy.

Loslaten anderen.

Voor de meeste mensen is het vreselijk moeilijk anderen, zoals kinderen en ouders, los te laten en hun eigen leven te laten leven.
In wezen komt het hier op neer dat men niet in de steek gelaten wil worden door mensen waar men om geeft.
Een enkele keer komt het voort uit jaloezie. Zo van: ik niet dan jullie ook niet!
Dat men door dit gedrag de ander omknelt en zo de relatie met die ander onmogelijk maakt, komt niet bij deze mensen op.
De hulpmethode moet er dus op gericht zijn dat deze persoon in gaat zien dat je met de ander alleen een goede relatie kan onderhouden als je hem/haar los durft te laten.
De ander zien als een volwaardig persoon die zijn/haar boontjes best zelf kan doppen en recht heeft op een zelfstandig belevingsleven, waarin stukken zijn waar de ouder of partner niets over te zeggen heeft. En ook niets van af hoeft te weten.
In een goede relatie wordt het vrijwillig gedeeld.
De beste relaties bestaan uit zelfstandige deelnemers, die, vanuit die zelfstandigheid, vrijwillig deelnemen aan die relatie en niet vanuit een gedwongen positie omdat zij toevallig de ouders, kinderen, of de partner zijn van….
Hierbij dient de verantwoordelijkheid van iedere persoon binnen die relatie gegarandeerd te zijn.
Jong of oud, uiteraard gerelateerd aan de leeftijd.
Van volwassenen gaat men uit van voldoende verantwoordelijkheidsbesef.
Bij jongeren tot een bepaalde leeftijd kan men nog geen echt volwassen inbreng verwachten, maar toch wel een inbreng die aan de leeftijd getoetst kan worden, met soms frisse ideeën.
Dit houdt onder meer in dat een neen ook bij jongeren wel een echt neen is. En niet een neen omdat zij geen zin hebben.
Wederzijds respect is een van de belangrijkste pijlers van een goede relatie.
Zorg dat de winden van de intermenselijke relatie tussen de deelnemers kunnen blijven waaien.
De meeste mensen hebben verbindingen op energetisch niveau met een groot aantal mensen.
De sterkste verbindingen liggen in het familie vlak. Ouders, kinderen, broers, zusters, partner, ooms, tantes, en grootouders.
Soms vormen deze verbindingen een gevaar.
Bijvoorbeeld door een ernstige zieke die bij een familielid of andere persoon die op ziekenvisite komt die niet voldoende is afgesloten teveel aan energie weg haalt en er zo voor zorgt dat de andere(n) ook ziek wordt.
Dit gebeurt overigens zonder dat ze zich hiervan bewust zijn.
Op die manier ontstaan vaak familiegerelateerde ziekten.
De personen met dit soort moeilijkheden zijn vaak vreselijk onzeker en zoeken hun zekerheid buiten zichzelf.
Vandaar dat veel hulpzoekenden min of meer verliefd worden op de therapeut die hen de weg wijzen.
Daarom verwijs ik hier dan ook naar het hoofdstuk over het verkrijgen van zelfvertrouwen en kennismaken met de eigen ik.
Respect en eerbiedigen van de privacy.

Luisteren.

Dit is een van de allerbelangrijkste aspecten van ons leven.
Dit kan men nooit goed genoeg of vaak genoeg (maar wel teveel).
Het is daarom zaak dat jij leert goed te luisteren naar de ander, maar in het bijzonder naar jezelf.
Als jij jezelf goed kunt horen, zal het in de praktijk en in je sociale leven alleen maar goed gaan.
Luisteren houdt meer in dan het gebruik maken van je oren.
Ogen, handen kortom ons gehele lichaam is te gebruiken om mee te luisteren.
Voor jou in het contact naar onze medemensen in de praktijk is het van het grootste belang te luisteren naar jouw gevoel.
Als jij dat kunt, is het mogelijk deze vaardigheid over te brengen op anderen.
Waardoor deze een, voor zichzelf, beter leven kan gaan leiden.
Nu kan je weer in harmonie komen met jezelf en de omgeving.
Tevens zal de eventuele relatie verbeteren.
Het kan in het begin vreselijk moeilijk zijn, maar het resultaat is er dan ook naar.
Veel van de hierin besproken technieken zijn gebaseerd op het luisteren naar de eigen ik.
Vandaar dat ik je verwijs naar de oefeningen van de zonnevlecht.
Kijk eens hoe iemand staat, zijn handen gebruikt, het hoofd houdt, je aankijkt, zijn gezichtsuitdrukking is.
Praat hij/zij constant door zonder jou een gelegenheid te geven te reageren of het gesprek te beëindigen.

Gespreksvoering.

Als mens maak je in eerste instantie gebruik van telepathie als foetus en baby en daarna de lichaamstaal en vervolgens het gesproken woord.
De meeste mensen onderschatten de kracht van het woord.
Als je de stem op de juiste manier gebruikt kan het woord een heel sterk therapeutisch middel zijn.
Je lichaamstaal moet dan wel in overeenstemming zijn met je gesproken boodschap.
Het is aan te raden om een aantal lessen in gesprekstechniek te volgen bij je in de buurt.
Dit mede om te voorkomen dat je vragen gaat stellen waarin het antwoord al opgesloten ligt.
Niet dat dit een onoverkomelijk bezwaar hoeft te zijn, maar het kan soms vervelend zijn als blijkt dat de ander antwoorden geeft die jij aangeeft en zelf andere antwoorden zou willen geven dat dichter bij zijn/haar gevoel ligt.
Probeer zoveel mogelijk de ander z’n verhaal te laten vertellen en niet jouw verhaal daarvan maken door de verkeerde of premature vragen; hoe goed bedoelt ook, dat kan altijd nog.
Ook kan je de ander te snel bepaalde uitspraken ontlokken waar deze nog helemaal niet aan toe is.
Dit is een van de nadelen van het “achter” de vragen en antwoorden te kunnen kijken.
Vaak is het voldoende als de mensen die bij je komen hun hele verhaal kwijt kunnen zonder dat het gevolgen kan hebben voor hun privé leven.
De dokter en andere ‘regulier’ werkenden hebben hier geen tijd meer voor, terwijl dit in veel gevallen voldoende is om kwalen te voorkomen of sneller te verhelpen.